หมอเถื่อน ตอน 17 เจ้ากรรม…ท่านผู้ยิ่งใหญ่

รถโตโยต้าไฮลักซ์มุ่งหน้าจากชานเมือง

ขึ้นทางด่วนพิเศษ

 

เบาะนั่งของแอนดี้ถูกปรับเอนเล็กน้อย  เขานั่งหายใจอย่างแผ่วเบา

เพราะความอ่อนเพลียอิดโรย
 

อาฟ่งหันมามองพี่ชาย เธอพูดด้วยภาษาจีนกลาง

 

พี่ใหญ่ พี่สบายใจขึ้นบ้างหรือเปล่า ? พี่เล่าอะไรให้ฉันฟังบ้างสิ !”

 

 

“ฉันสบายใจ ถึงแม้ตอนนี้ถ้าฉันจะต้องตาย ฉันก็สบายใจแล้ว”

 

 

“พี่บอกฉันได้มั้ย พี่ไม่สบายใจเรื่องอะไร ?

แล้วอะไรทำให้พี่สบายใจในวันนี้ ?”

 

 

แอนดี้เปลี่ยนมาพูดภาษาไทย

 

“อาฟ่ง ! เธอรู้จักคำว่า เจ้ากรรมนายเวร หรือเปล่า ?”

 

 

น้องสาวพยักหน้า

“คิดว่ารู้นะ พี่แอนดี้ ! คนที่นับถือศาสนาพุทธ จะเชื่อเรื่องนี้”

 

 

“หือ… ศาสนาพุทธเหรอ ?”

 

 

“ทำไมพี่สนใจเรื่องนี้ ?”

 

 

 

“แถวบ้านเรา สะดวกที่จะใส่บาตรตอนเช้ามั้ย ?”

 

 

น้องสาวนึก  แล้วพยักหน้า

 

“ก็น่าจะได้นะ !  ตอนเช้าชั้นเห็นพระมาบิณฑบาตรที่หน้าหมู่บ้าน”

 

 

 

แอนดี้พยักหน้ารับรู้ แล้วหลับตา เขาพูดต่อด้วยภาษาจีนกลาง

 

อาฟ่ง ! เธอไปทำงานประจำที่บริษัทก็ได้นะ”

 

 

“ทำไมล่ะ ? แล้วใครจะดูแลพี่ใหญ่ ? เอาไว้พี่ใหญ่หายดีก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

 

โชเฟอร์สาวรู้ดีว่าพี่ชายเป็นคนที่มีความทะนง เพราะความแข็งแกร่ง

ที่มีมาตลอด 

 

เธอรู้สึกเป็นกังวลว่าพี่ชายจะดื้อรั้น ไม่ยอมรับว่าตัวเองป่วย 

ไม่ยอมให้เธอช่วยเหลืองาน

 

 

พี่ใหญ่ ไปรักษาที่โรงพยาบาลเถอะ !

 

 

พี่ชายนิ่งเงียบ

 

วันนี้ไปเอ็มบีเคมาหรือยัง ?”

 

 

ยัง ! ฉันเลื่อนเป็นวันพรุ่งนี้

 

 

“อาฟ่ง ! ถ้าเธอเจอคุณหญิง เธอต้องเรียกว่าคุณป้านะ

คุณหญิงชอบให้เธอเรียกว่าว่าคุณป้า เธอยังจำได้หรือเปล่า ?”

 

 

“จำได้  คุณหญิงเป็นคนตั้งชื่อสกุล‘จงมีทรัพย์’ ให้เรา

 

ทำไมฉันจะจำไม่ได้ ? แต่ท่านอาจจะจำฉันไม่ได้นะพี่ใหญ่

 

เพราะฉันคงโตขึ้นเยอะ”

 

 

 

“อีกเรื่องคือ นักเรียนชื่อวิภวา คนของบ้านไตรสรณ์

เขาจะเชิญเราไปงานเลี้ยงวันเกิดคุณย่าที่บ้าน 

 

ทีแรกฉันคิดว่าจะไปรับบัตรเชิญที่บ้านด้วยตัวเอง

เพื่อเป็นการให้เกียรติ…”

 

 

“พี่ใหญ่วางใจ ! ฉันจัดการเอง นี่เป็นลูกค้ารายใหญ่ ฉันไม่ให้หลุดมือ”

 

 

“เหนื่อยหน่อยนะ อาฟ่ง !”

 

 

น้องสาวสั่นหัว

พี่ใหญ่พูดคำนี้ได้ยังไงนะ ? ฉันเป็นน้องแท้ ๆ ของพี่นะ…”

 

 

เธอขึ้นเสียงดังกว่าปกติ

คนเราเมื่อถึงเวลาต้องพึ่งคนอื่น ก็ต้องพึ่ง แล้วฉันก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

 

ไว้ใจฉันเถอะ !

 

 

เสียงโทรศัพท์มือถืออาฟ่งดังขึ้น  เธอหยิบหูฟังขึ้นเสียบ แล้วกดรับ

 

“สวัสดีค่ะ หงส์ค่ะ !”

 

“หงส์ ! พี่ก้องนะ  พี่ซื้อที่ชั่งน้ำหนักได้แล้ว  เป็นดิจิตอล โอเคป่าว ?”

 

“โอเคสิคะ ! ขอบคุณค่ะ ! หงส์จะได้ไม่ต้องไปหาซื้อที่อื่น”

 

“อือ…! ไม่ต้องซื้อแล้ว พี่ซื้อมาแล้ว  เดี๋ยวเจอกันแล้วเอาไปให้นะ”

 

 

“ค่ะ ! ขอบคุณค่ะ !”

 

 

เธอกดวางสาย  หันมาหาพี่ชาย

พี่ใหญ่ !  เดี๋ยวฉันจะซื้ออาหารอร่อย ๆ ไปกิน  พี่จะได้กินเยอะ ๆ

น้ำหนักจะได้เพิ่มขึ้นนะ

 

พี่ใหญ่กินอาหารอร่อย ๆ สักสองสามวัน

น้ำหนักพี่ก็กลับมาเท่าเดิมแล้วล่ะ  เชื่อฉันสิ !

 

 

แอนดี้ พยักหน้า 

 

เขารู้อยู่ว่าความอยากอาหารได้หายไปจากตัวเขามานานเป็นเดือนแล้ว 

 

อาหารทุกมื้อที่พยามกล้ำกลืนฝืนกิน ก็เพื่อความอยู่รอดเท่านั้น 

 

ไม่มีแม้แต่ความอร่อยแม้สักคำเดียว 

 

อาหารมื้อสุดท้าย ที่มีรสชาติของความสุข คือ สุกี้ในคืนวันนั้น

 

__________________________________________

โดยวีรยาติ

Leave a Reply