หมอเถื่อน ตอน 17 เจ้ากรรม…ท่านผู้ยิ่งใหญ่

 

ร่างทรงยกนิ้วชี้ขึ้น

 

“ท่านฟังเราให้ดีก่อน ! แล้วลองคิดตาม ! 

 

สภาพร่างกายท่านตอนนี้ เป็นภาระอันหนักหน่วงที่ท่านต้องลุล่วง

ฝ่าฟันไปให้ได้  มิใช่การรื้อฟื้นถึงสาเหตุที่เพื่อนท่านจากไป 

 

ท่านคิดให้ดี ! 

 

สุขภาพของท่านทรุดโทรมลงก่อนหน้าที่ท่านมาหาเราเมื่อครั้งกระนั้น 

จนบัดนี้ หาได้มีการเยียวยาแก้ไขสาเหตุไม่ 

 

ด้วยสภาพร่างกายแบบนี้ ทำให้ปัจจัยของท่านร่อยหรอไปเรื่อย ๆ 

หมดความแกร่งในจิต ที่จะไปทำการงานอื่นใด 

 

เหตุการณ์ที่จะเข้ามาถึงท่านในวันข้างหน้า จะหนักหน่วงมากนัก

 

หากท่านยังไม่แก้ไขเรื่องสุขภาพ  ท่านและบริวารทั้งหลาย

จะได้รับความลำบากยิ่งขึ้น”

 

 

 

ความเหนื่อยล้าอ่อนแรง ทำให้แอนดี้ไม่มีจิตใจที่จะโต้เถียง 

 

เพียงแค่คำว่า ‘บริวาร’ คำเดียว ใบหน้าของอาฟ่ง ก็ปรากฏในจิตทันที 

 

 

เขาหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง สูดหายใจช้า ๆ

 

เสียงลมหายใจผ่านเข้าออกรูจมูกดังฟืดฟาด

 

 

“มีคำถามอื่น ขอถามครับ”

 

 

“เชิญ !”

 

“วันนั้นที่อาหลงพาผมมาหาท่านที่นี่ 

วันนั้น ท่านทราบหรือไม่ว่า อาหลงจะต้องตายคืนนั้น ?”

 

 

“คำตอบนี้ จำเป็นสำหรับท่านมากนักรึ ?”

 

“ถ้าหากไม่เป็นการเกินไปนัก ผมอยากรู้ว่า

 

จะมีอะไรเป็นสัญญาณบอกกับเราได้บ้างว่า ใครกำลังจะจากเราไป…

 

เพราะ… ผมไม่อยากให้ใครที่ผมรักจากผมไปอย่างกะทันหันแบบนี้ 

 

เพราะ ผมยังมี…”

 

 

 

“เข้าใจ…! เราจะตอบ ท่านไม่จำเป็นต้องอธิบายต่อ… 

 

ใช่ ! เรารู้ว่าเพื่อนของท่าน จำเป็นต้องจากไป 

 

แต่เราไม่สามารถตักเตือนสิ่งใดได้ เพราะเจ้ากรรมนายเวรของเขา

 

มายืนอยู่ตรงนี้ ในห้องนี้ 

 

 

เราได้ทำการต่อรองกับเหล่าเจ้ากรรมนายเวรแล้ว 

 

ท่านคงได้ยินว่า เราได้บอกว่า ใครที่อยู่ในห้องนี้ มีคำถามใด

 

ขอให้ถามด้วยตัวของเขาเอง

 

หากมิถามด้วยตัวเอง เราจะเข้าไปยุ่งมิได้ ใช่รึไม่ ?”

 

 

 

แอนดี้พยักหน้า เขาจำคำนี้ได้

 

“ครับ ! ใช่ครับ !”

 

 

“คำกล่าวนั่น เรามิได้มีเจตนากล่าวกับท่าน

 

แต่เรากล่าวกับเจ้ากรรมนายเวรของเพื่อนท่าน

 

เพื่อให้เขาเปิดโอกาสให้เพื่อนท่าน ถามคำถาม 

 

 

แต่เจ้ากรรมนายเวรเหล่านั้น ไม่ยอมเปิดทาง

 

ปิดความนึกคิดของเพื่อนท่านไว้หมด 

 

เขาจึงมิได้นึกถึงคำถามใด ๆ ที่ถามเพื่อตัวเขาเองเลย 

 

 

หากเจ้ากรรมนายเวร เปิดโอกาสให้เขาถาม เราก็จะช่วยแก้ไข

 

เจรจากับเจ้ากรรมนายเวร เพื่อต่อรองหาวิธีอื่นชดใช้ เพื่อรักษาชีวิต”

 

 

แอนดี้ได้รับคำตอบ ถึงแม้เขาจะไม่เข้าใจถ่องแท้ในเรื่องเจ้ากรรมนายเวร

แต่คำตอบนี้ ก็เป็นที่สิ้นสุดข้อสงสัยว่า อาหลงต้องตายเพราะเขาใช่หรือไม่

 

ภาพของอาหลงในวันนั้น ยังติดอยู่ในใจ 

 

วันนั้นน้องชายที่รัก ไม่ได้มีจิตใจนึกถึงเรื่องตัวเอง

แต่ทุ่มเทจิตใจทั้งหมด เพื่อพาเขามารักษาที่นี่

 

 

น้ำตาเริ่มไหลออกมาล้นขอบตา 

 

แอนดี้ขยับตัวหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกง ออกมาซับน้ำตา

 

ถึงแม้ร่างกาย และ จิตใจจะอ่อนแอกว่าปกติมากนัก

แต่ปัญญาก็ยังหลงเหลืออยู่พอที่จะตั้งคำถามที่สำคัญที่สุด

 

“เจ้ากรรมนายเวร ใหญ่มากนักหรือ  ใหญ่กว่าท่านหรือครับ ?”

 

 

ร่างทรงยิ้ม

 

“ถูกต้อง !

 

เขาคือเจ้าหนี้ที่เพื่อนท่านเคยก่อไว้ เมื่อเขาทวง  จะต้องให้เขาก่อน

 

ไม่ว่าเพื่อนท่านจะเต็มใจหรือไม่ เขาจะต้องได้จากเพื่อนท่านจนได้ 

 

ไม่มีใครขวางได้  แม้แต่พระพุทธเจ้า ก็ไม่สามารถขัดขวาง

จ้ากรรมนายเวรของใครได้ทั้งนั้น”

 

 

 

“ผมอยากรู้เรื่องเจ้ากรรมนายเวร หากเขาใหญ่ขนาดนั้นจริง

ผมจำเป็นต้องรู้เรื่องพวกนี้”

 

 

“เป็นการดี ที่ท่านจะเริ่มศึกษาเรื่องนี้ 

 

แต่ ณ ตอนนี้ ปัญหาที่รอท่านอยู่ตอนนี้ คือ สุขภาพของท่าน

 

ท่านแก้ไขเรื่องนี้ก่อน มิดีกว่ารึ ?”

 

 

 

 

แอนดี้ยังนิ่งเงียบ 

 

ถ้าเขาอยากรู้เรื่องอะไร เขาต้องรู้ให้ได้ในเวลาเร็วที่สุด 

 

ยิ่งคิดอาการเจ็บแปล๊บก็วิ่งขึ้นมาที่หน้าอก

 

 

 

“หากท่านยังมิได้รับการเยียวยา ณ ตอนนี้  ท่านจะทรุดหนักลงอีก 

 

ขอให้ท่านตัดสินใจเลือกเองว่าจะทำการอย่างไร 

 

แต่ด้วยพลังของท่าน ณ ตอนนี้ ไม่เหมาะที่ท่านจะสนทนากับเราต่อไป

 

เพราะหัวใจท่านกำลังจะขาดเลือด

 

หากท่านสนทนาต่อ ก็เป็นอันตรายกับชีวิตท่าน”

 

 

แอนดี้รู้สึกว่าอากาศในห้องร้อนอบอ้าว เขารู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นลม

 

“ครับ ! ผมอยากให้ช่วยรักษาผมด้วย”

Leave a Reply