นิยายหมอเถื่อน ตอนเปิดตัว ‘ผมไม่ใช่หมอ’

แก้วลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินเลียบริมสนามบาสเข้าไปในสโมสร

 

เธอเห็นโต๊ะอาหารที่มีชายอายุประมาณสี่สิบกว่า ใส่แว่น นั่งอยู่คนเดียว 

 

ถึงแม้เขาจะใส่เสื้อเชิร์ทสีฟ้า ไม่ใช่สีส้ม  แต่เธอก็น่าจะถาม คงไม่เสียหายอะไร

 

“โทษค่ะ ใช่คุณหมอหรือเปล่าคะ ?”

 

ชายหนุ่มสั่นหัว

“ไม่ใช่ครับ !”

 

“ค่ะ ! ขอโทษค่ะ !”

 

แล้วเธอก็เดินเลี่ยงออกไป

 

…น่าจะกลับไปรอคุณหมอที่บ้านดีกว่า 

ยังไงคุณหมอก็คงต้องกลับที่นั่นเพื่อเก็บข้าวของอยู่ดี

 

เธอเดินออกมาหน้าสโมสร  หยุดยืนมองให้ทั่วอีกครั้ง

 

หนุ่มเสื้อกล้ามเดินออกมาจากห้องน้ำชาย  

เมื่อเขาเดินผ่านเธอ เขาชำเลืองมองหน้าแล้วยักคิ้วให้

“ฮึ… คนใจร้าย !”

 

แล้วเขาก็เดินผ่านเธอ เหวี่ยงเสื้อยืดสีส้มที่ถืออยู่ขึ้นพาดบ่า

 

แก้วรีบวิ่งตามออกไป

“เดี๋ยวก่อน !  คุณหมอ คุณหมอ  !”

 

ชายหนุ่มยังเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนเธอวิ่งถึงตัว

“คุณ  คุณเป็นหมอใช่มั้ย ?”

 

“เปล่า ผมไม่ใช่หมอ !” เขาไม่หยุดเดิน

 

เธอรีบก้าวท้าวให้ทัน ในใจนึกค้าน หน้าตายังอ่อนขนาดนี้ บุคลิกไม่ต่างกับเด็ก

สำเร็จเป็นหมอได้แล้วหรือ  ?

 

เธอดักหน้าไว้  ชายหนุ่มชะงัก

 

“แต่คุณใส่เสื้อสีส้ม  คุณเป็นหมอใช่มั้ย ?”

 

เขาก้มลงมองหน้าเธอ

“คุณเป็นอะไร ? นอกจากใจร้ายแล้ว คุณยังสติผิดปกติด้วยเหรอ ?  

คนใส่เสื้อสีส้มต้องเป็นหมอหรือไง ?” 

 

เขาพูดแล้วสั่นหัว   ก้าวเท้าเดินต่อ

 

แก้วพูดเสียงดังไล่หลัง

“ฉันชื่อแก้วค่ะ !”

 

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” เขาเดินต่อไป โดยไม่หันหลังกลับมา

 

“ฉันเป็นลูกสาวของคุณแม่จันทนีย์  ออกมารับคุณค่ะ”

 

ได้ผล  เขาหยุดเดินทันที แล้วหันกลับมา

“สรุปว่า คุณรู้จักผมใช่มั้ย ?”

 

“ค่ะ คุณใส่เสื้อสีส้ม แม่บอกให้มารับคุณกลับไปที่บ้าน ไม่ต้องเดินกลับไป”

 

เขายิ้มแล้วเดินเข้ามาหา

“ดี ดี ! เจอคนรู้จักจนได้  ช่วยผมหน่อยได้มั้ย ?”

 

“ค่ะ !”

 

“กี่โมงแล้วครับ ?”

 

เธอยกข้อมือขึ้นดูเวลา

“หกโมงกว่าค่ะ !”

 

เขาพยักหน้ารับรู้

“ผมขอยืมเงินร้อยบาทก่อนนะ คุณมีเงินติดตัวหรือเปล่า ?”

 

เธอรีบเปิดกระเป๋าเงิน แล้วควักแบงค์ร้อยยื่นให้

 

อีกฝ่ายรีบรับเงิน แล้ววิ่งตะโกนลั่น

“โอ้ย… ไอ้พวกเด็กโกง !  มีเงินมาเลี้ยงน้ำแล้ว” เขาวิ่งชูแบงค์ร้อยตรงไปที่สนามบาส

 

แก้วทำหน้าเหรอหรา  วิ่งตามไป

“คุณหมอ คุณหมอ !”

 

เขาตะโกนกลับ

“ผมไม่ใช่หมอ ! อย่าเรียกผมว่าหมอ”

 

เธอยังวิ่งตามหลัง

“ค่ะ  ค่ะ แล้วให้แก้วเรียกว่าอะไรคะ?”

 

หนุ่มเสื้อกล้ามวิ่งถึงสนามบาสแล้ว  เด็กทั้งสามวิ่งมาห้อมล้อมทันที

 

เขาหันหน้ามาทางแก้ว ซึ่งเปลี่ยนจากวิ่ง มาเดินหอบอย่างช้า ๆ

“ผมชื่อรุ่ง !” เขาตะโกน

 

เธอได้ยินชัด ตะโกนกลับ

“ค่ะ ! คุณหมอชื่อรุ่งเหรอคะ ?”

 

อีกฝ่ายยืนเกาหัว บ่นพึมพำ

“จะคุยกันรู้เรื่องมั้ยเนี่ย ? ”  แล้วเขาก็ตะโกนดังลั่นอีกครั้ง

 

“ผมไม่ใช่หมอ !”

แก้วขมวดคิ้ว  พยักหน้ารับ 

 

 

เขาจะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ ถ้าเขาช่วยให้คุณแม่เธอดีขึ้นได้ภายในวันเดียว 

เขาก็คือหมอสำหรับเธอ

 

เธอสาวเท้าให้เร็วขึ้น มุ่งหน้าตรงไปสนามบาส

_____________________________________
โดย วีรยาติ

อ่านตอนต่อไป (ตอน 1 ไม่ใช่เรื่องขี้ ๆ อุจจาระตกค้าง)  

One thought on “นิยายหมอเถื่อน ตอนเปิดตัว ‘ผมไม่ใช่หมอ’

Leave a Reply