หมอเถื่อน ตอน 19 สงเคราะห์น้าจู

 

ฟอร์จูนเนอร์สีดำวิ่งเข้าถนนนวลจันทร์…

 

โชเฟอร์หนุ่มวัยเดียวกับทอม ยกข้อมือขึ้นมองนาฬิกา

 

“นี่ ! เราคงไปถึงก่อนเวลานะ ญา !”

 

ตุ๊กตาหน้ารถ… ทอม  ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา 

 

เธอพยักหน้า

 

“ไม่เป็นไร ! เดี๋ยวญาโทรหายิ้ม”

 

เธอกดโทรศัพท์มือถือ

“ยิ้ม ถึงโลตัสหรือยังจ๊ะ…?  เหรอ ?  โอเค !  ดีจัง !

 

พอดีเราก็มาก่อนเวลา งั้นจะได้เข้าไปที่โลตัสเลย  ได้  ได้ !”

 

เธอบอกโชเฟอร์

“รินทร์ ไปที่โลตัสได้เลย !”

 

โชเฟอร์หันมาถาม

“ญา แล้วเพื่อนอี๊ผมต้องเตรียมอะไรหรือเปล่า ? ดอกไม้ ธูปเทียน ?”

 

 

ทอมสั่นหัว

 

“ไม่ต้อง !  ถ้าต้องมีอะไร เดี๋ยวยิ้มคงบอกเองแหละ  

ความจริงญาเองก็ไม่รู้ ไม่เคยรบกวนยิ้มมาก่อน ครั้งนี้เป็นครั้งแรกแหละ อือ”

 

 

โชเฟอร์พยักหน้า

 

“อือ ๆ !  ไม่เป็นไร ! ยังไงก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไร 

 

อี๊หลินบอกว่า เพื่อนเค้าคนนี้ไม่มีที่ไปแล้ว คือ เกลียดโรงพยาบาลไปเลย 

 

แล้วอี๊ก็เชียร์ให้มาเจอญา เชียร์มาตั้งนานแล้ว  ตั้งแต่ญาช่วยอี๊ให้หายโรคจิตนั่นน่ะ”

 

 

ทอมหัวเราะ หันมามองหน้าเพื่อน

“บ้าหรือไง รินทร์ !  อี๊เธอไม่ได้เป็นโรคจิต เขาแค่ติดพยาธิตัวตืด”

 

 

รินทร์สั่นหัว

“ไม่น่าเชื่อเลย !

 

พยาธินี่ทำให้มีอาการขนาดนั้นเลยเหรอ ?  แล้วหมอทำไมรักษาแค่นี้ไม่ได้  ?

 

นี่ถ้าไม่ได้เห็นกับตานะ ผมก็คงนึกไม่ถึง”

 

 

 

“เห็นอะไรกับตา ?   เห็นพยาธิกับตาเลยเหรอ ? ” เธอกระเซ้า

 

 

“เปล่า ๆ !  ผมหมายถึง ผมได้เห็นอี๊หลินมาหายเพราะญาแนะนำ 

คือ เป็นพยานเห็น ๆ เลย  งง  ญาเก่งจัง”

 

 

“อือ ถ้าเก่งจริง ญาก็คงตรวจเพื่อนอี๊จากรูปได้แล้ว  แต่นี่ญาตรวจไม่ได้

ตรวจยังไงลูกดิ่งก็ไม่ทำงาน 

 

แต่ญาว่ายิ้มต้องช่วยได้ 

 

ถ้ายิ้มช่วยได้จริง  ก็ถือว่าเป็นบุญของเพื่อนอี๊เอง

เพราะธรรมดายิ้มนี่ ไม่ใช่เพื่อนสนิทของญา  เป็นเพื่อนมหาลัย เพิ่งมาได้เจอกันอีกเมื่อเดือนก่อน 

แล้วพอญาตรวจที่รูปเค้าไม่ได้ ใจก็นึกถึงยิ้มขึ้นมา เลยลองโทรไปหา 

ยิ้มก็รับปากเลย  ก็แสดงว่าท่านแม่คงช่วยได้”

 

 

“ท่านแม่คือใคร ?”

 

“เป็นเทวดาที่ยิ้มติดต่อ  ต้องถามยิ้มเอง  ญาเองก็รู้แค่นี้”

 

************************************************

ฟอร์จูนเนอร์วิ่งมาถึงแยกตัดกับถนนเลียบทางด่วน 

 

โชเฟอร์บังคับรถเลี้ยวซ้ายเข้าถนนใหญ่

 

“ญา  ถ้าที่เอคอนรับญา ญาจะไปทำหรือเปล่า ?”

 

เธอนึกถึงการสัมภาษณ์งานที่บริษัทนี้

 

“ให้เค้ารับก่อนเถอะ ค่อยว่ากัน  ญาอยากได้งานที่ไหนก็ได้ เร็ว ๆ 

ที่ไหนรับญา ญาจะทำเลย”

 

รินทร์หัวเราะ

“ร้อนเงินหรือไง ?  เหอ ๆๆ !”

 

ทอมหัวเราะ

“ร้อนเงินมันยังแก้ง่ายกว่า”

 

หากเธอได้งาน หาเงินเองได้ คุณพ่อน่าจะเห็นเธอเป็นผู้ใหญ่ขึ้นบ้าง

 

 

โทรศัพท์มือถือดังขึ้น  ทอมยกหน้าจอขึ้นดู  แสดงชื่อของเพื่อนปากหมา

เธอกดรับสาย

 

“ว่าไง ? ดมกลิ่นได้เร็วจริงนะ ไอ้หมาวัด !” น้ำเสียงเธอเปลี่ยนเป็นทอมบอย

 

“นังลักเพศ ! หัวแกยังอยู่เหรอวะ หา..?”  วิทย์ตอบกลับเสียงดัง

ทอมหัวเราะ “หัวไร ?”

 

“หายหัวไปไหนวะ ? เรียนจบแล้วไม่ใช่เหรอ หรือ มีผัวแล้ว ? เงียบห่าไปเลย”

 

เสียงลอดลำโพงออกมา  ทำให้โชเฟอร์ยิ้ม

 

“เฮ้ย ! พูดเบา ๆ หน่อย ! เสียงแกมันดังออกมาคนอื่นได้ยินหมด”

“แกอยู่กับใคร ?   ใครดูดตูดแกอยู่เหรอ ?   ทำเป็นอาย อีนี่”

 

“จมูกไว โทรมาทำไม ?   ยิ้มรายงานแกหรือไง ?”

 

“เออ !”

 

“ไม่เลว !  ท่าทางคงดูดติดแล้วดิ แล้วนี่จะมาด้วยกันหรือเปล่า ?”

 

“ไม่อะ ! คืนนี้มีประชุมอีก  แม่งประชุมทั้งวัน นั่งจนหำเปียกหมด วัน ๆ ไม่ได้ทำงานเลย เอาแต่ประชุม”

 

“แหม ประชุมก็คืองานไม่ใช่เหรอวะ ? ”

 

“ อือ… ทอม เสาร์อาทิตย์หน้าแกว่างป่าววะ ? จะชวนไปหัวหิน 

ชั้นได้รางวัลจากบริษัท เป็นที่พักที่หัวหิน ว่าจะชวนไอ้รุ่งไปด้วย”

 

 

ทอมนึกสักอึดใจ แล้วตอบกลับ

 

“ไม่แน่  ไว้อาทิตย์หน้าค่อยว่ากันอีกที”

 

“อือ ได้  ทอมฝากอะไรหน่อยดิ”

 

“หือ… ฝากอะไร ?”

 

“ฝากดูแลยิ้มด้วย ถ้ายิ้มจะแบบ… องค์ลง อะไรยังงี้

คือ จะมีสั่น ๆ หรืออะไรหรือเปล่าชั้นก็ไม่รู้  ไม่เคยเห็น 

แต่แกก็ช่วยดู ๆ หน่อยแล้วกัน”

 

 

เพื่อนสาวหัวเราะ

“บ้าเหรอ ?  ไอ้วิทย์ ! 

แกก็เห็นอยู่ว่ายิ้มไม่ใช่เป็นพวกคนทรง  เค้าไม่ได้ต้องอาศัยร่าง

แค่ได้ยินเสียงเอง  ไม่เห็นต้องกลัวขนาดนั้น  …

อือ… นี่แกชอบยิ้มจริง ๆ ใช่มั้ยเนี่ย หา ?”

 

 

“เออ !” เสียงตอบกลับแบบมั่นใจ 

 

“ชั้นว่าจะพาไปหาเตี่ยเร็ว ๆ นี้  เตี่ยต้องชอบแน่ 

แต่เรื่องติดต่อกับเทวดานี่ เตี่ยคงไม่เข้าใจหรอก

แต่ก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องเล่าก็ได้”

 

“เออ…!  เตี่ยแกคงไม่สนใจเรื่องส่วนตัวขนาดนั้นหรอก 

ดี แกจะได้เป็นฝั่งเป็นฝาซะที มีที่พึ่งเป็นหลักแหล่ง”

 

 เธอพูดแล้วหัวเราะ

 

วิทย์หัวเราะตาม

“เหอ ๆๆๆ !   พูดยังกะกูเป็นลูกมึงแน่ะ

 

เออ…ไม่มีอะไรแล้ว เดี๋ยวไว้คุยกันอีกทีเรื่องหัวหิน แค่นี้ก่อน”

 

ทอมกดตัดสาย

 

********************************************************************

 

รถฟอร์จูนเนอร์จอดเทียบ เพื่อรับหมวยที่น่ารัก

 

ยิ้มอยู่ในเสื้อยืดคอปก กางเกงทำงานขายาว

 

 

ประตูหลังถูกปิด  รถเคลื่อนตัวออกจากโลตัส

 

 

ทอมแนะนำ ยิ้ม และ รินทร์ให้รู้จักกัน 

 

รินทร์เป็นเพื่อนเรียนปริญญาโทนิด้าของทอม

 

เธอเล่าเรื่องอาอี๊ของรินทร์ ซึ่งมีอาการป่วย หวาดระแวง วิตกจริต

ไม่ยอมออกจากบ้านไปไหนเป็นเวลา 4-5 เดือน 

 

เธอได้ประเมินสุขภาพให้ด้วยลูกดิ่ง ก็พบเหตุหลักคือ มีพยาธิตัวตืด 

กินเลือด แล้วขับถ่ายเป็นสารพิษหมุนเวียนในเลือด 

 

ภายหลังจากถ่ายพยาธิแล้ว อาการก็กลับมาเป็นปกติภายใน 7 วัน

 

เหตุนี้ ทำให้อาอี๊ และ ตัวรินทร์เอง ศรัทธาในตัวทอมเป็นอย่างมาก 

 

ต่อมาอาอี๊จึงแนะนำให้เพื่อนซึ่งป่วยเป็นมะเร็งลองมาขอคำแนะนำจากทอม

โดยการตรวจจากรูปถ่าย ซึ่งเป็นปกติของนักเพนดูลั่มที่มีความสามารถ

ตรวจผ่านรูปถ่าย 

 

แต่ทอมไม่สามารถตรวจเพื่อนอี๊ผ่านรูปถ่ายได้เลย ไม่แม้กระทั่งคำถามเดียว

 

*******************************************************************