หมอเถื่อน ตอน 18 บ่ายนี้เหงา

บ่ายสี่โมง

 

เมฆดำตระหง่านปกคลุมพื้นที่ทั่วมหานคร…

 

ซีฟ่งขับรถเข้าหมู่บ้าน 

 

เธอเหลือบมองท้องฟ้าที่มืดหม่น 

 

ฝนคงจะโปรยลงมาอีกในไม่ช้า

************************************************************

 

หงส์น้อยปิดหน้าต่างในห้องพี่ชาย 

 

เมื่อไหร่ที่ฝนตก หากมีลม ฝนจะสาดเข้ามาที่ห้องพี่แอนดี้เสมอ

 

พี่ชายนอนหายใจแผ่ว ๆ อยู่บนเตียง 

 

เธอเหลือบมองพี่ชายอีกครั้ง 

 

เพียงแค่อึดใจก็ต้องเบือนหน้าหนี 

 

ภาพพี่ชายที่ผ่ายผอมอ่อนระโหยทำให้ใจเธอหดหู่ทุกครั้ง

 

เธอกดรีโมทคอนโทรลเปิดเครื่องปรับอากาศ 

ปล่อยให้พี่ชายได้นอนพักผ่อน

 

 

 

เลอหงส์เดินเข้าห้องนอน

 

พรุ่งนี้  เธอยังมีภาระต้องนำรถไฮลักซ์คันนี้ไปคืนเจ้าของ 

 

 

รถยนต์กลายเป็นปัจจัยที่จำเป็นสำหรับคนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน 

 

ทุกครั้งที่เธอขับรถ เธอจะต้องนึกถึงอาหลง… ครูสอนขับรถที่ใจดีที่สุด

 

 

เสียงฝนตกเปาะแปะลงบนใบไม้ 

 

 

ลมเย็นกรรโชกเบา ๆ ผ่านหน้าต่างห้องนอน 

 

เธอเดินไปที่หน้าต่าง  สูดกลิ่นชื้นของไอฝน

 

 

ทำไมความเหงาถึงเข้ามาครอบคลุม ?

 

 

เธอรู้สึกเหงาลึก ๆ ….

 

….ไม่เข้าใจว่าความเหงาในส่วนนี้ จะมีสิ่งใดมาแทนได้ 

 

ถึงแม้ก้องจะเป็นคนที่เธอไว้ใจ แต่เขายังไม่สามารถเข้ามาในพื้นที่ส่วนนี้ของเธอได้  

 

แม้แต่เธอเอง ก็ยังไม่เข้าใจว่าจะมีสิ่งใด หรือ ใคร เข้ามาเติมส่วนที่ว่าง อยู่นี้ให้เต็ม

 

พี้นที่นี้เคยมีใครมาก่อน ?… หรือ มันว่างเปล่ามาตั้งแต่ต้น ? 

 

เธอจับความรู้สึกไม่ได้ 

แต่รู้ว่า ความเหงาลึก ๆ จะผุดออกมาเป็นครั้งคราว 

 

แต่ละครั้ง ก็สร้างความอ้างว้างทีละน้อย ทีละน้อย สะสมมาเรื่อย ๆ

 

 

‘พี่หลง… พี่อยู่ที่ไหนนะ ตอนนี้ ? ’

 

 

ฝนเริ่มตกถี่เม็ดขึ้นเรื่อย ๆ  อากาศเริ่มเย็นลง

 

 

เธอเดินกลับมาที่เครื่องเล่นเอ็มพีสาม เลือกเพลงนั้นมาเปิดอีกครั้ง

เพื่อระลึกความหลัง ถึงวันนั้น…. วันที่ฝนตก

 

 

เพลง Lonely Afternoon เริ่มดังขึ้น

 

… ความทรงจำเริ่มกลับมา…..

 

“อาฟ่ง ! เราพอแค่นี้ก่อน ฝนเริ่มจะตกแล้ว

จอดรถใต้ต้นไม้นี้แหละ ดับเครื่อง

 

รถจอดนิ่งอยู่ข้างสนามกอล์ฟ 

อาหลงแหงนคอขึ้นมองน้ำฝนที่กำลังโปรย  

 

 

โชเฟอร์มือใหม่บิดลูกกุญแจผิดทาง เสียงไดสตาร์ทดังซ้ำ

ทั้ง ๆ ที่เครื่องยังไม่ดับ

 

ไอ๊หยา !…โอ้ย ๆ !  อาฟ่ง หมุนมาอีกทาง !

 

 

อาฟ่งหัวเราะ

โทษ ๆ !  เธอบิดกุญแจดับเครื่อง

 

 

 

ฉันว่าเธอน่าจะขับเกียร์ออโต้มากกว่านะ

เดี๋ยวนี้ไม่มีใครเขาขับรถเกียร์กระปุกแล้ว

 

 

อาฟ่งสั่นหัว

ไม่เอา ! ฉันอยากขับรถเกียร์กระปุกได้ ฉันว่ามันเท่ดี

 

ได้เหยียบคลัชท์ ได้เข้าเกียร์บ่อย ๆ 

 

ฉันอยากขับรถได้แบบพี่แอนดี้”

 

 

อยากขับได้แบบพี่ใหญ่ แล้วทำไมไม่ให้พี่ใหญ่สอน ?”

 

ไม่เอา พี่ใหญ่ดุ แล้วก็ไม่ค่อยมีเวลา  หรือว่า พี่หลงไม่อยากสอนฉัน ?”

 

สอนสิ !  ให้ฉันสอนดีกว่าไปให้ผู้ชายคนอื่นสอน

 

ครูยิ้มด้วยความเต็มใจ  นักเรียนพยักหน้า

 

เมื่อไหร่ที่เธอเรียนจบ หางานทำได้ บอกให้พี่ใหญ่ซื้อรถให้คันนึงสิ”

 

 

อาฟ่งหัวเราะหึ ๆ

 

ไม่เอาหรอก ! ฉันอยากขับรถเป็น แต่ฉันไม่อยากมีรถ

 

 

เธอเปิดเครื่องเสียงในรถ เลือกเพลงจากแผ่นซีดี

 

 

อาหลงไขกระจกลงเล็กน้อย พอที่จะให้มีอากาศผ่านเข้ามาโดยฝนไม่สาด