หมอเถื่อน ตอน 13 ราตรีนี้ยาวนาน (3)

“พี่ฝน มีนามบัตรมั้ยคะ ?

น้องวิจะขอที่อยู่กะเบอร์โทรศัพท์”

 

ฝนพยักหน้า เธอเอื้อมมือเปิดลิ้นชักรถ แล้วหยิบนามบัตรให้

 

วิรับนามบัตร แล้วยิ้ม

 

“น้องวิจะเชิญพี่ฝนมางานวันเกิดคุณย่า  เป็นแขกน้องวินะคะ !

อีกประมาณสองเดือน”

 

ฝนรับฟัง ไม่ได้ตอบอะไร

 

**********************************************************

รถเลี้ยวเข้าหมู่บ้าน   

 

วิบอกทางให้ขับเลาะผ่านริมสนามกอล์ฟ

 

ฝนหยุดตกมาได้สักสิบกว่านาทีแล้ว

 

รุ่งลืมตาตื่นขึ้น

 

“เข้าทางหน้าบ้าน หรือ เข้าข้างหลังล่ะ ?”

 

วิหันมาตอบ

 

“ตื่นแล้วเหรอพี่รุ่ง ? เข้าข้างหลังค่ะ !”

 

“อือ !” เขาพยักหน้ารับรู้

 

รถวิ่งมาถึงเขตกำแพงบ้าน ‘ไตรสรณ์’ 

 

ฝนมองผ่านกำแพงสูงเห็นคฤหาสน์หลังใหญ่มากหนึ่งหลัง 

 

กับบ้านหลังใหญ่อีกสองสามหลังปลูกอยู่ในเนื้อที่เดียวกัน 

 

 

“พี่ฝน ! อ้อมไปทางซ้ายก่อนค่ะ”

 

วิบอกทางไปทางประตูกำแพงด้านหลัง

 

ซึ่งอยู่ใกล้กับทางขึ้นห้องนอนเธอที่สุด

 

ฝนเห็นความใหญ่โตอลังการของบริเวณ เนื้อที่บ้าน ‘ไตรสรณ์’

แล้วยิ้มที่มุมปาก 

 

ถ้าคำนวณจากการขับวนรอบบ้านคร่าว ๆ

น่าจะมีพื้นที่อาณาเขตในระดับหลายไร่

 

 

“พี่ฝนจอดตรงหน้าประตูนั่นเลยค่ะ !”

 

ฝนขับรถเทียบที่หน้าประตู  

 

หน้าประตูมีป้อมยามประจำบ้าน  

 

ยามหนุ่มเดินออกมาจากป้อม

 

วิยกมือไหว้โชเฟอร์ที่แสนใจดี

 

“ขอบคุณค่ะพี่ฝน ! แล้วเจอกันอีกนะคะ !”

 

ฝนยกมือรับไหว้แล้วยิ้ม

 

“จ้ะ ! นอนหลับฝันดีนะ”

 

“ขอบคุณค่ะ !”

 

วิเปิดประตูลงจากรถ 

 

ยามจำได้ยกมือตะเบ๊ะตบเท้า แล้วรีบวิ่งไปเปิดประตูเล็ก

 

รุ่งเปิดประตูหลังลงจากรถ 

 

วิยืนขยับเข้ามาใกล้พี่ชาย

 

“พี่รุ่ง !… น้องวิจะไปแล้วนะ คืนนี้ดีจัง มีพี่รุ่งมาส่ง ….”

 

เธอมองหน้าพี่ชาย แล้วเงียบ 

 

แสงไฟสีเหลืองริมกำแพงส่องสว่างพอสมควร 

 

เธอกำลังลังเล  มองดูแสงไฟที่กำแพง  หันข้างไปมองรถ 

 

เธอรู้ว่าข้างหลังเธอมียามยืนอยู่ที่หน้าประตู

 

ถ้าไม่มีแสงไฟ ไม่มีพี่ฝนที่รออยู่ในรถ ไม่มียามที่กำลังรอเปิดประตูให้ 

 

เธอจะเดินเข้าไปกอดพี่ชายคนนี้อีกครั้งกลางถนน 

 

ขณะนี้ที่เธอยืนห่างกับพี่ชายแค่เพียงก้าวเดียว

 

แต่รู้สึกห่างไกลกับพี่ชาย ต่างกับตอนที่อยู่ในรถเหมือนคนละโลก

 

“น้องวิจะจำไปตลอดว่า คืนนี้ เป็นคืนแรกที่พี่รุ่งมาส่งน้องวิ”

 

เธอหันไปมองรถ

 

“แล้วจะจำรถคันนี้ไปตลอดด้วย เป็นรถที่น้องวินั่งแล้วมีความสุขที่สุด”

 

เธอหันมายกมือไหว้พี่ชาย ไม่มีคำพูดใดจากเธออีก

 

รุ่งยกมือรับไหว้ 

 

วิหันหลังกลับ แล้วเดินตรงไปที่ประตู

 

ยามหนุ่มเปิดประตูให้ ตะเบ๊ะ

 

วิเดินผ่านประตูรั้ว  เดินบนทางลัดตัดสนามหญ้า

 

ตรงเข้าหลังตึกใหญ่  ขึ้นบันไดด้านหลัง  แล้วตรงเข้าห้องนอนเธอ

 

วิเปิดไฟห้อง เดินมาล้มตัวนอนหงายบนเตียง 

 

นึกถึงบรรยากาศที่เธอได้อยู่ใกล้กับพี่ชายในรถ 

 

เธออยากให้เวลานั้นหยุดอยู่แค่นั้น ไม่อยากให้รถวิ่งถึงปลายทาง 

 

รถโตโยต้าโคโรลล่ารุ่นเก่า… ขนาดกะทัดรัด

 

ได้นั่งข้างหลังกับพี่ชายแล้วรู้สึกอบอุ่นกว่านั่งรถคันใหญ่ ๆ

อย่างเทียบกันไม่ติด 

 

คืนนี้เธอคงนอนนึกถึงเรื่องราวของค่ำนี้ไปตลอด จนกว่าจะหลับ

 

บ้านหลังใหญ่หลังนี้ ดู ๆ ไปแล้วก็คล้ายกับกรงนก

 

ขังเธอไว้ให้ไกลจากความฝัน

 

**********************************************