หมอเถื่อน ตอน 12 ราตรีนี้ยาวนาน (2)

ฝนเงยหน้าขึ้นมา หยุดเดิน

 

เธอชี้มือไปที่รุ่งโรจน์

 

รุ่งก็ยกนิ้วชี้มาที่ตัวเอง

 

 

“รุ่งไง !… อะไรกัน ลืมแล้วเหรอ ?”

 

ฝนพยักหน้า

 

“จำได้สิ ! เพิ่งเจอกัน ทำไมจะจำไม่ได้ ?

มากับใครล่ะ ทำไมมานั่งคนเดียว ?”

 

“มากับเพื่อนที่บริษัท ฝนล่ะ ?”

 

“มากับเพื่อนที่บริษัทเหมือนกัน  อยู่ในผับโน่น  แล้วนั่งรออะไร ?

รอคนเข้าห้องน้ำเหรอ ?”

 

“อ๋อ เปล่า ! นัดคนไว้ที่นี่ พอดีกำลังจะกลับ”

 

เธอพยักหน้า

 

“อือ ! เหรอ ?”

 

ฝนยืนขวางทางเดิน คนอื่นต้องเบี่ยงตัวเพื่อหลบเธอ

 

“คนเยอะมากเลย !” ฝนเปรย

 

“อือ !  ตามสบายเหอะฝน ยืนตรงนี้ไม่สะดวก”

 

ฝนพยักหน้า เธอโบกมือให้

 

“อื้อ…! ไว้ค่อยเจอกัน !”

 

แล้วปลีกตัวเข้าไปในผับ


************************************************************

รุ่งเห็นกิ๊วเดินจูงมือวิมาแต่ไกล

 

สองสาวเดินเข้ามา

 

วิเดินโซเซ กิ๊วประคองวิให้นั่งบนเก้าอี้สตูลข้าง ๆ รุ่ง

 

รุ่งมองหน้าน้องสาว  

วิทำหน้ามุ่ย แก้มแดงไปถึงใบหู

 

“เป็นอะไร ?   น้องวิกินเหล้าเหรอ ?”

 

กิ๊วสั่นหัว

 

“ไม่ใช่เหล้าหรอกพี่รุ่ง !  วิกินเหล้าไม่เป็น แต่ดันไปสั่งค็อกเทล

เค้าไม่เคยกิน ไม่รู้ว่าผสมเหล้า

 

ซดเข้าไปตั้งสองแก้ว ก็มันหวาน ไม่มีกลิ่นเหล้า มารู้อีกที 

อ้าว ! คอพับซะแระ”

 

วิยกมือกุมขมับ

 

รุ่งก้มลงมองหน้า

 

“ปวดหัวเหรอ ? น้องวิ !  รู้สึกเป็นไง ?”

 

ญาติผู้น้องค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง

 

“มา….อาว อะ”

 

กิ๊วหัวเราะคิกคัก

 

“ฮ่า ๆๆๆ !  ไม่เคยเห็นวิเมาเลยอะ  ตลกจัง!”

 

วิเอื้อมมือไปเกาะคอกิ๊ว  โน้มตัวเข้าหาเพื่อน

 

“กี….. อี๊ว  นี่ นี่…”  วิชี้มาที่รุ่ง

 

“นี่…. พี่ชายวิ…”

 

กิ๊วหัวเราะชอบใจ

 

“ฮ่า ๆๆๆๆ !  พี่รุ่ง ! ไอ้วิเมาอะ เหอ ๆๆ !”

 

รุ่งหัวเราะตาม ยกมือเกาหัว

 

“แล้วยังไงเนี่ย ? ไหนบอกจะไปกินไอติม ? มาเมาซะแล้ว”

 

วิคลายมือจากกิ๊ว หันมาพยักหน้า

 

“ไป ปาย ปาย…ปายกินไอติม ปายด้าย”

 

กิ๊วถามขึ้น

 

“พี่รุ่งไปส่งวิใช่มั้ยคะ ?  เห็นวิบอกงั้น”

 

“อือ นัดจะไปกินไอติมก่อน แต่ตอนนี้ เอาไงดีหว่า ?”

 

 

“กิ๊วว่า ให้วินั่งรอให้หายเมาที่นี่ก่อนดีกว่า แล้วค่อยออกไป

ไม่งั้นอ้วกแตกกลางทางจะทำไง ?”

 

“แล้วกิ๊วยังไม่กลับเหรอ ?”

 

“โห่ว…พี่รุ่ง ! นี่เพิ่งสามทุ่มกว่าเอง  เดี๋ยวเค้าเปลี่ยนวง วงต่อไป สุด ๆ”

 

กิ๊วมองไป เห็นเพื่อนชายที่กลุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา 

 

เธอหันมาพูดกับรุ่งเบา ๆ

 

“พี่รุ่ง ! เดี๋ยวพี่รุ่งบอกว่าเป็นพี่ชายวินะ”

 

รุ่งเอียงคอ

 

“อ้าว ! ก็พี่เป็นพี่ชายวิ จะให้บอกอะไร ? ”

 

หนุ่มเดินเข้ามาที่กิ๊ว เขามองวิ

 

“กิ๊ว แล้วนี่วิจะทำยังไง ?”

 

“ไม่ต้องห่วง ! บอย !  นี่พี่ชายเค้ามารับ”

 

กิ๊วหันหน้ามาทางรุ่ง

 

บอยยกมือไหว้

 

“หวัดดีครับ !”

 

รุ่งยกมือรับไหว้

 

บอยทำคิ้วย่น

 

“พี่ชายวิ ?  พี่จ๊อดมีน้องชายอีกเหรอ ?”

 

รุ่งหัวเราะ

 

“หน้าพี่อ่อนกว่าจ๊อดอีกเหรอ ?”

 

กิ๊วตีแขนบอย

 

“อี๊… ไม่ใช่ ! นี่พี่ชายพี่จ๊อดอีก เป็นลูกของลุงวิ

แต่ปีที่แล้วไม่อยู่ในงานวันเกิดคุณย่า  แต่ปีนี้ ได้เห็นแน่ ๆ”

 

บอยพยักหน้า

 

กิ๊วจับแขนบอยแล้วทำท่าจะเดินกลับเข้าไป ดึงแขนบอยไปด้วย

 

“เรากลับเข้าไปข้างในเหอะ บอย !  ไม่ต้องห่วงวิ เค้ากลับกับพี่รุ่ง”

 

กิ๊วหันมาพยักเพยิด ให้รุ่งพาน้องวิเดินออกไป

 

รุ่งไม่เข้าใจปูมหลัง แต่เขาเข้าใจว่า กิ๊วไม่อยากให้หนุ่มคนนี้มายุ่มย่าม

 

รุ่งค่อย ๆ จับแขนวิ ประคอง แล้วเขย่าเบา ๆ

 

“น้องวิ เดินไหวมั้ย ?   ค่อย ๆ เดินออกไปข้างนอกก่อน”

 

วิพยักหน้า ค่อย ๆ ลุกจากเก้าอี้ มือเกาะแขนรุ่ง

 

รุ่งค่อย ๆ เดินช้า ๆ แหวกฝูงคนที่เริ่มหนาแน่นขึ้น เดินออกทางเดิน

 

กิ๊วฉุดแขนบอยเข้ามาในส่วนผับ  แล้วหยุด

 

 

 

“บอย ! แกไม่ต้องบอกใครว่าใครมารับวิคืนนี้”

 

บอยทำตาโต

 

“อ้าว ! แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ? ไม่ใช่พี่ชายวิล่ะสิ”

 

“ใช่ ! พี่รุ่งเป็นลูกของลุงวิจริง ๆ แต่แกจะบอกพี่จ๊อดไม่ได้เด็ดขาด

ถ้าแกบอกพี่จ๊อด นังวิจะเลิกคบแกแน่ ๆ”

 

บอยยกมือท้าวสะเอว

 

“นี่มันเรื่องอะไรกัน กิ๊ว ?   เราไม่เข้าใจ ทำไมพี่จ๊อดรู้ไม่ได้ ?

พี่จ๊อดเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของวินะ”

 

“ให้วิเล่าเอง แต่ขอแกแค่นี้  ถ้าแกอยากจะคบกับวิต่อไป ขอให้เงียบไว้ก่อน

แล้วมีอะไรค่อยถามวิ ให้วิเล่าเอง”

 

บอยพยักหน้า

 

“เออ ๆ !  ได้ ! แต่เห็นหน้าตาแล้ว ไม่น่าไว้ใจว่ะ”

 

กิ๊วท้าวสะเอว มองหน้าเพื่อน

 

“หน้าตาแกแหละ ไม่น่าไว้ใจ !  ถ้าแกงี่เง่าไปบอกใครนะ นอกจากวิแล้ว

ชั้นก็เลิกคบแกด้วย”

 

พูดแล้วเธอก็เดินผละไป

*******************************************************