นิยายหมอเถื่อน ตอน 5 อ้ายชียาม่า โบ๋ !

“ฐิติชญา….” 

 

คุณแม่เรียกชื่อเต็ม “ขอแม่นั่งพักตรงนี้ก่อน เริ่มเมื่อยแล้ว !”

 

สาวทอมพยักหน้า ทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้ กลางฮอลล์ของศูนย์การค้า

 

ลูกสาวหยิบถุงใส่ของที่ซื้อมาขึ้นมาวางบนเก้าอี้  แล้วทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ คุณแม่

คุณแม่ถอดแว่นออกมาวางที่หน้าตัก  

 

“ญาต้องไปหารุ่งกี่โมง ?”

 

“ก็ซื้อของเสร็จนี่ ญาส่งแม่ที่บ้านแล้วก็เลยไปเลย 

แฟนนี่คงรอคำตอบอยู่”

 

คุณแม่หัวเราะ

“ท่าทางน้องเค้าติดญามากเลยนะเนี่ย

โทรหาแต่พี่ทอม พี่ทอม…

 

แล้วพวกพี่ ๆ ที่ใช้ลูกดิ่งน่ะ เรียกญาว่าทอมทุกคนเลยเหรอ ?”

 

คุณแม่หมายถึงกลุ่มนักประเมินสุขภาพด้วยลูกดิ่ง

 

ลูกสาวเริ่มชักสีหน้า

“อย่าพูดถึงเลยแม่ ! พูดแล้วหงุดหงิด

ใครก็ตามที่รู้จักรุ่ง มันก็บอกให้เรียกหนูว่าทอมหมด ไอ้เพี่อนชั่วนี่ !”

 

เธอนึกถึงเด็กสาวอายุน้อยที่สุดที่เข้าเรียนวิชาลูกดิ่งเพนดูลั่มครั้งที่เพิ่งผ่านมา

แล้วเธอก็ยิ้ม

“แฟนนี่เก่งมากนะแม่ !  เค้าสื่อสารกับลูกดิ่งได้ก่อนเข้าเรียนซะอีก

แล้วก็มาเรียนทั้งครอบครัวทั้งพ่อทั้งแม่ 

 

พอรุ่งเจอเข้า คุยกันแป๊บเดียวเท่านั้น ก็ติดเลย 

 

แฟนนี่เค้าติดรุ่งมากกว่าญาอีก  แล้วอาจารย์ป๋าสอนอะไร เค้าทำได้หมดเลย

 

ญารู้สึกว่าน้องเค้ามีจิตตั้งมั่น แล้วก็เหมือนกับมีของเก่ามาด้วยน่ะ”

 

“นั่นสินะ ! แม่ว่า… เรื่องพวกนี้น่ะมันต้องของเก่าอยู่แล้ว

ดูอย่างรุ่งสิ บุคลิกแล้วก็วัย ไม่น่าจะสนใจเรื่องพวกนี้

แต่ทำไมมาสนใจเอาจริงเอาจังอย่างนี้ได้ ? ”

 

ลูกสาวพยักหน้า

“อือ… ก็ใช่ ! ตอนไปเรียนด้วยกัน รุ่งแค่จับเพนดูลั่ม

ก็สื่อได้ ครั้งเดียวเลย ! 

 

อาจารย์ป๋าก็ชมว่า รุ่งเป็นเร็ว สั่งให้ลูกดิ่งทำอะไร

ลูกดิ่งทำตามหมด

คนอื่นหันมามอง แต่ทำตามไม่ได้ ฮิ ฮิ !…”

 

เธอหัวเราะเบา ๆ

 

หางตาเธอเหลือบมองไปเห็นชายหนุ่มที่คุ้นหน้า เดินมากับสาวกระโปรงสั้น

 

หน้าตาสวยอย่างนางแบบ … ใช่ !

 

ทอมจำหน้าสาวคนนี้ได้  เธอคือนางแบบที่เริ่มเล่นหนังทีวี 

 

เธอรู้จักฝ่ายชาย  ใส่แว่น ผิวขาวแบบผู้ดี

แต่ใบหน้านี้ กวนส้นเท้าเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอรู้จัก 

 

 

จ๊อด… ลูกพี่ลูกน้องของรุ่ง ! ควงนางแบบสาวเดินเข้าร้านนาฬิกาหรู

 

สาวทอมมองตาม หรี่ตา แล้วสั่นหัว

 

“รู้จักเค้ารึ ญา ?”

 

คุณแม่เห็นปฏิกิริยาของลูกสาว

 

“ค่ะ ! จ๊อด เป็นลูกของอารุ่ง ทางฝ่ายพ่อเค้าค่ะ

ลูกพี่กับลูกน้อง ไปกันคนละแนว”

 

เธอมองเข้าไปในร้าน 

 

เห็นท่าทางฝ่ายชาย ท้าวสะเอว ชี้มือ กวักมือ แบมือ ขยับแว่น

แต่ละท่าทางแสดงถึงบุคลิกของผู้ใช้อำนาจอย่างเห็นได้ชัด

 

“ไปกันหรือยัง ? แม่หายเมื่อยแล้ว”

 

“ค่ะ !”

 

เธอพยักหน้า ลุกขึ้นยืน

 

สองแม่ลูกรวบถุงช้อปปิ้งที่วางอยู่ แล้วเดินจากไป

**********************************************************************