นิยายหมอเถื่อน ตอน 2 : กตัญญู ต้องมีใบอนุญาตด้วยหรือ ?

สิบโมงเช้า

 

ประตูห้อง 940 ถูกเปิดพรวด…..

 

จ๊อด ขยับแว่น เดินเข้ามาในห้อง เห็นรุ่งกับทอมอยู่ข้างเตียงคุณย่า 

เขาทำหน้าเลิ่กลั่ก  ยกมือไหว้คุณย่า  

 

อาเอก อาจิ๋ม  และ น้องวิ เดินตามเข้ามา  

 

รุ่งกับทอม ยกมือขึ้นไหว้ อาและอาสะใภ้ 

 

น้องวิ เห็นญาติผู้พี่ก็รีบวิ่งเข้ามาเกาะแขน

 

“พี่รุ่ง ! พี่รุ่ง ! ไม่เจอตั้งนาน”

 

แล้วเธอก็ยื้อแขนญาติผู้พี่ ฉุดให้เดินไปที่ห้องรับแขก

 

ทอมเดินตามมาด้วย ปล่อยให้ครอบครัวอาเอกถามทุกข์สุขคุณย่า 

 

จ๊อดเหลือบตามองมาทางรุ่งตลอด ไม่พูดไม่จา

 

“พี่รุ่ง ! พี่รุ่งลางานอาทิตย์นึงได้ปะ ?” น้องวิเอ่ยปากถาม

 

รุ่งขมวดคิ้ว “ลาทำไม ? ”

 

“น้องวิจะไปเมืองจีนกับเพื่อนที่มหาลัย  พี่รุ่งไปด้วยกันนะ เพื่อนน้องวิฝากมาชวน”

 

“ลาไม่ได้หรอก  งานมีเยอะแยะ 

ไปกันเถอะ !”

 

“นึกแล้ว แหงะ !…  น้องกิ๊วคงเสียใจ

มันชอบพี่รุ่งนะ จริง ๆ มันบอกน้องวิ

… แล้วพี่รุ่งอยากได้อะไรจากเมืองจีนป่าว ?”

 

“หมีแพนด้าทอดกรอบถุงนึง”

 

น้องวิหัวเราะ

“แอะ.. ใจร้าย ! กินหมีแพนด้า 

พี่รุ่ง ! พี่รุ่ง !  ถ้าพี่ทอมไปด้วย พี่รุ่งจะไปปะ ?”

 

ทอมยืนหัวเราะข้าง ๆ

“ไม่ไปหรอก ! แต่ฝากซื้อเห้งเจียปิ้งถุงนึง”

 

น้องวิหัวเราะ 

“แหยะ !…ใจร้ายกันทั้งคู่”

 

รุ่งพยักหน้าให้ทอม เป็นสัญญานว่า ได้เวลากลับกันเถอะ 

 

ทอมเข้าใจถึงสถานการณ์ดี เธอรู้เรื่องราวของรุ่งกับคนที่บ้านใหญ่มาโดยตลอด

 

รุ่งกับทอมเดินมาลาคุณย่า  คุณย่าไม่ได้พูดอะไร

ท่านเข้าใจว่าเวลาไหนควรพูด เวลาไหนควรเงียบ 

 

แล้วทั้งสองก็ยกมือไหว้ลาอาเอก และ อาจิ๋ม  จ๊อดเดินเลี่ยงมาในห้องรับแขก

 

“กลับแล้วเหรอรุ่ง ? ยังไม่มีเวลาได้คุยกันเลย” อาเอกทำหน้าเหมือนกับอยากคุย

 

“ครับ อาเอกเยี่ยมคุณย่าตามสบายก่อนครับ เดี๋ยววันหลังผมไปหาที่บ้านก็ได้ครับ” 

 

คุณอาพยักหน้า

 

รุ่งกับทอม เปิดประตูออกไป มีน้องวิเดินออกไปส่ง

 

สักพัก น้องวิเดินกลับเข้ามา  จ๊อดนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก กวักมือเรียกน้องสาวเข้ามา 

 

วิเดินลงส้นเท้าตึง ๆ

“มีอะไร ?” เธอพูดเสียงห้วน ๆ

 

“รู้ไว้ด้วยนะ ว่าไอ้เด็กบ้านนั้นนั่นน่ะ มันเป็นญาติเธอ !

เธอจะคิดอะไรน่ะ ชั้นรู้หมด”

 

เธอรู้สึกฉุนขึ้นมาทันที

 

“ญาติเหรอ ? พี่จ๊อดเคยเห็นเค้าเป็นญาติเหรอ ?

ถ้าเค้าเป็นญาติเรา น้องวิจะสนิทกับพี่ชายไม่ได้หรือไง ? หนักหัวพี่จ๊อดตรงไหน ?”

 

“ทู่เรด !..พูดมาได้พี่ชาย !

 

ไอ้นั่นมันไม่ได้โตมาในบ้านเรา แล้วเค้าก็ไม่ได้เห็นเธอตั้งแต่เกิด มารู้จักกันตอนโต

 

เธออย่าคิดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้”

 

อีกฝ่ายเชิดหน้า

ใช่ ! ถ้าน้องวิจะคิดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้ อย่างแรกที่จะคิดคือ ….

 

…..อยากให้พี่จ๊อดเกิดในครอบครัวคนอื่น”

 

แล้วเธอก็เดินออกจากห้องรับแขก

 

จ๊อดมองตามน้องสาวด้วยความเคือง  …

 

…ก็เพราะไอ้เด็กบ้านนั้นแท้ ๆ !

 

เขาเคยอยู่อย่างมีความสุขกับตระกูล “ไตรสรณ์” มาตั้งแต่เกิดในฐานะ

หลานชายคนโตของตระกูล 

 

จู่ ๆ คุณย่าก็ไปรับไอ้หลานนอกบ้านที่ไม่ได้เกิด ไม่ได้โตในบ้านหลังเดียวกันนี้

มาเป็นหลานชายคนโต 

 

ตั้งแต่วันนั้น ศักดิ์ศรีทุกอย่างของเขาก็หมดไป

 

จ๊อดเดินก้มหน้าไปมา เขาเหลือบไปเห็นถังขยะ

 

“พี่เพ็ญ มานี่ซิ !  นี่กล่องยาถ่ายพยาธิ ของใคร ?   ใครกิน ? ”

 

เขามองลงไปในถังขยะ

 

เพ็ญได้ยิน แต่เธอทำเฉย ๆ 

 

“นี่ พี่เพ็ญ อย่าให้ผมจับได้นะ ว่าเด็กบ้านนั้นมาแนะนำให้คุณย่าทานอะไรแปลก ๆ อีก”

 

“ยาถ่ายพยาธินี่มันแปลกตรงไหน ? ” เพ็ญถาม

 

“พี่เพ็ญ  นี่มันโรงพยาบาลทันสมัย หมอก็มี

แล้วทำไม ? เด็กบ้านนั้นเป็นใคร ?

 

ม่ให้เกียรติหมอ บุกมาถึงที่นี่มาทำเป็นเก่งแนะนำชาวบ้าน

 

ยังงี้มันฉีกหน้าหมอชัด ๆ  นี่ไม่ใช่บ้านนอกนะ มาแนะนำยาถ่ายพยาธิ 

เค้านึกว่ามาหลอกเด็กหรือไง ?

 

หมอก็ไม่ใช่ มาทำอวดเก่งอะไรแถวนี้

 

ใบอนุญาตประกอบโรคศิลป์ก็ไม่มี”

 

คุณแม่เดินเข้ามาถลึงตา “เงียบ ๆ ! พูดอะไรเอะอะ”

 

ไม่ทันขาดคำ เสียงคุณย่าดังมาจากเตียง

“จ๊อด เมื่อกี๊พูดว่าอะไร?”

 

ทั้งคุณแม่ทั้งลูกชาย หันไปมองคุณย่า ไม่มีใครตอบอะไรทั้งสิ้น

 

“เมื่อกี๊พูดว่าอะไร จ๊อด ?” คุณย่าพูดเสียงดังขึ้น

 

จ๊อดทำหน้าเลิ่กลั่ก 

 

เอกวางหนังสือพิมพ์ นึกเอะใจว่าลูกชายก่อเรื่องอะไรขึ้นอีกแล้ว

 

คุณย่าตะโกนเสียงดังลั่น

“เมื่อกี๊พูดว่าอะไร ?”

 

เงียบกริบ ทุกคนตะลึง รู้แน่ว่าคุณย่าอยู่ในอารมณ์โกรธสุด ๆ

 

“เดินมาตรงนี้ เดี๋ยวนี้ ! ”

 

จ๊อดรีบเดินจากห้องรับแขก ไปที่ปลายเตียง

 

เอกตกใจ ถามขึ้น “มันพูดอะไรครับ คุณแม่ ?”

 

“มันบอกว่า อย่าให้จับได้ว่าเด็กบ้านนั้นมาแนะนำให้ชั้นกินยาอะไรอีก”

คุณย่าพูดช้า ๆ ชัด ๆ

 

คุณพ่อหลับตา ถอนหายใจ ลูกตัวดี ก่อเรื่องอีกแล้ว

 

“ใครคือ เด็กบ้านนั้น ?” คุณย่าถามด้วยเสียงดัง กึ่งตะโกน

 

จ๊อดยืนเก้ ๆ กัง ๆ เขายกมือขยับแว่น

 

คุณย่าย้ำอีกครั้ง

“ชั้นถามว่า แกหมายถึงใคร ? เด็กบ้านนั้นน่ะ ใคร ?”

 

จ๊อดตอบด้วยเสียงที่แผ่ว “ปล่าวครับ !”

 

คุณย่าขยับตัวเองจากนอนมาเป็นนั่ง ตาของท่านจ้องมาที่หลานชายไม่กระพริบ


“ชั้นขอบอกแกอีกครั้ง ว่าไอ้เด็กบ้านนั้นที่แกเรียก คนนั้น คือ พี่ชายแก 
ลูกของลุงแก

พ่อเขาเป็นพี่ชายของพ่อแก

เขาเป็นหลานชายคนแรกของชั้น

 

ถ้าแกไม่ยอมรับ ยังเรียกเขาว่า เด็กบ้านนั้น  ชั้นก็ไม่ยอมรับแกเป็นหลานของชั้น 

เขาจะมีใบอนุญาต หรือ ไม่มีใบอนุญาตเป็นหมอ ชั้นไม่สนใจ 

เขารักชั้น เขาดูแลชั้นมากกว่าแก  

 

ตอนแกมาหลอกขอเงินไปซื้อรถจากชั้น ชั้นเคยขอดูสัญญาจากแกมั้ยว่าแกได้งานจริง ?

ถ้าแกหาสัญญามาไม่ได้ ชั้นจะขอเงินที่แกเอาไปซื้อรถคืน”



นิ่ง… ทุกคนนิ่ง  เงียบ !!!! 

 

 

จ๊อดยืนนิ่ง เหงื่อเริ่มซึมออกมาจากซอกคอ  

 

เขากลัวคุณย่ามากกว่าใคร ๆ ในโลกใบนี้ 

 

คุณปู่เท่านั้นที่ปกป้องเขา รักเขา แต่คุณย่าจะมองเขาตาขวางตลอดเวลา 

 

เขาไม่ได้เป็นหลานรักของคุณย่า  เขารู้ดี

 

คุณย่านอนลง แล้วดึงผ้าห่มขึ้น

 

เอกลุกขึ้นจากโซฟา แล้วพยักหน้าให้ลูกชาย เดินตามไปที่ห้องรับแขก

 

ทันทีที่จ๊อดเดินไปถึงตัว ฝ่ามือเต็ม ๆ ก็กระทบเข้าที่หน้าจ๊อด

 

“เพี๊ยะ !” แว่นตากระเด็นตกลงพื้น 

น้องวิอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

 

“ไอ้สารเลว ! แกพูดคำนั้นออกมาได้ไง ?   เด็กบ้านนั้น !

…  แกจะทำให้คุณย่าหัวใจวายตายหรือไง ? ก่อแต่ปัญหา

เขามีศักดิ์เป็นพี่แก จำใส่กะลาหัวไว้ด้วย”

 

คุณพ่อหน้าแดงด้วยความโกรธ เขาไม่รู้จะพูดอะไรได้มากไปกว่านี้  

“วันนี้ แกไม่ต้องมาให้ชั้นเห็นหน้า จะไปไหนก็รีบไป”

 

จ๊อดก้มลงหยิบแว่น ค่อย ๆ เดินเปิดประตูออกจากห้อง  

 

ผู้เป็นแม่เดินตามลูกชายออกไป

“จ๊อด” แม่ดึงแขนลูกชายไว้

 

“ก็แม่บอกแล้ว ไปเอะอะโวยวายทำไม ?  หาเรื่องแท้ ๆ”

 

“ผมไม่ได้หาเรื่อง ไอ้เด็กบ้านนั้นต่างหากที่ก่อเรื่อง

ดูมันดิ ! หมอก็ไม่ใช่ มาซี้ซั้วเอายามาให้คุณย่ากิน ทำไมโลกนี้ไม่มีความยุติธรรม ?”

 

เสียงเท้าของคนกลุ่มหนึ่งดังใกล้เข้ามา

 

“พี่จ๊อด !”  เสียงต่อ…ลูกชายของอาพลดังมาแต่ไกล 

 

ต่อ ต้น สองพี่น้องเดินเข้ามาหา ยกมือไหว้อาจิ๋ม

 

“อาจิ๋มมาแล้วเหรอครับ ? ” ต่อทัก

 

“จ้ะ ! หวัดดี .. ต่อ ต้น”

 

จ๊อดพยักหน้าเรียกญาติผู้น้องทั้งสอง เดินเลี่ยงออกมาจากคุณแม่ 

 

คุณแม่มองตาม สั่นหัว เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเดินกลับเข้าห้อง 940

 

จ๊อดพาญาติสองพี่น้องเดินมานั่งที่ห้องรับแขกกลางของชั้น

 

“ต่อ ต้น ดูหน้าพี่ดิ” จ๊อดชี้ให้ดูรอยตบของพ่อ

 

“อ้าว  ใครทำพี่ ? ” ต่อตกใจที่เห็นรอยนิ้วมือเต็มแก้มด้านขวา

 

“คุณพ่อ ตบพี่ เพราะเข้าข้างไอ้เด็กบ้านนั้น”

 

“ลุงเอกเหรอ ? ทำไมล่ะ ? พี่จ๊อดเล่าให้ฟังหน่อย ไอ้เด็กบ้านนั้นมันมาที่นี่เหรอ ? ”

 

ต่อมีอารมณ์ฉุนขึ้นมาทันที

 

จ๊อดกับต่อเป็นคู่หูที่สนิทสนมกัน  ทั้งคู่ไม่ชอบหน้ารุ่งทั้งคู่ 

 

แต่ต้นกลับรู้สึกเฉย ๆ  ถึงเขาจะไม่ได้ผูกพันกับรุ่ง เพราะรุ่งไม่ได้โตมากับเขา

 

แต่เขาก็ไม่ได้รังเกียจญาติผู้พี่คนนั้น เหมือนกับต่อ

**************************************************************