อภิญญาฆราวาส ตอน 50 MISSION POSSIBLE

หลายวันก่อนหน้านี้ …..

 

 

… สี่ทุ่มกว่า

 

 

รุ่งรู้สึกว่าหมดหัวข้อเรื่องที่จะสนทนากับ ศิษย์ขั้นเทพคนนี้แล้ว

 

เขาจึงนั่งเฉย ๆ อยู่ที่เก้าอี้โซฟาตัวถัดมาจากแพทตี้

 

แต่ยื่นปลายเท้าไปใกล้ขาของเธอ

 

 

เตรียมพร้อมว่า เมื่อไหร่ที่ ศิษย์น้องอยู่ในสภาวะง่วงจัด กำลังจะเผลอหลับ

 

เขาก็จะสะบัดปลายเท้า เพื่อเขี่ยหน้าแข้งให้เธอตื่น

 

 

อดีตศิษย์นรก ที่ ณ ตอนนี้ พี่เลี้ยงรุ่ง ได้อัพเกรด

 

ยกให้เธอเป็นวีรสตรีในใจของเขา 

 

กำลังนั่งเล่นไอแพดอย่างเพลิดเพลิน

 

 

การได้แวะเข้าไปเยี่ยมโซเชียลเน็ตเวิร์ค ทำให้เธอมีเรื่องเบี่ยงเบนสติ

 

ไม่ให้ไปจดจ่ออยู่กับความน่าสะพรึงกลัวของมนต์ดำ

 

ที่เธอเพิ่งได้สัมผัสเมื่อตอนบ่าย

 

 

 

สายตาเธอเหลือบมองไปยังพี่เลี้ยงหน้าใส  แล้วหัวเราะในลำคอ

 

เธอเลื่อนปลายเท้าไปเขี่ยข้อเท้าของรุ่ง

 

 

พี่เลี้ยงสะดุ้งตื่น

 

 

“หือ !….. อะไร ?  แพทตี้ ห้ามหลับนะ ! อย่าหลับ !” 

 

 

เขาพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

 

 

ศิษย์น้องหัวเราะหึ ๆ

 

“ตกลงใครเฝ้าใครกันแน่ ?”

 

 

รุ่งสะบัดหัว รู้สึกเสียหน้า ที่ผลอยหลับไป

 

 

เขาชูแขนสองข้างขึ้น เพื่อบิดขี้เกียจ

 

 

แล้วตั้งใจแถ

 

 

“ก็พี่เป็นพี่  พี่หลับได้  แต่ แพทตี้ ห้ามหลับไง”

 

 

“แล้วจะมาอยู่เป็นเพื่อนทำไม ?”

 

 

สติน้อย ๆ ที่กำลังเพิ่งตื่นจากพักผ่อน

 

ไม่สามารถนึกคำสนทนาที่จะเถียงได้ทัน

 

 

เขาจึงลุกขึ้นยืน

 

“ไปล้างหน้าดีกว่า !”

 

 

รุ่งโรจน์เดินออกจากห้องน้ำมา

 

พร้อมกับเสียงเปิดประตูรั้วที่ดังมาจากหน้าบ้าน

 

 

สักพัก ประตูข้างห้องรับแขกถูกเปิด

 

 

แอนดี้ปรากฏตัวในชุดเสื้อยืดคอปกสีดำ กางเกงลำลองขายาว

 

 

รุ่งทักขึ้น

 

“พี่ป่วยเสร็จแล้วใช่มั้ยครับ ?  ได้เวลามาผลัดเวรพอดี”

 

 

 

สิงห์ต้าลู่พยักหน้า

 

“อือ !  ภัทราเป็นไง ?”

 

 

 

รุ่งชี้มือไปยังศิษย์น้อง ที่กำลังนั่งเล่นไอแพดอยู่บนโซฟา

 

 

“เค้าคงตาสว่างแล้วครับ  แต่ผมสิ ง่วงชะมัด”

 

 

 

แอนดี้ส่งยิ้มให้

 

 

“รุ่งกลับไปพักผ่อนเถอะ ! 

 

 

บอกเอนกให้ไปส่งที่หน้าปากซอยหมู่บ้านนะ  ไม่ต้องเดินออกไปเอง”

 

 

 

รุ่งพยักหน้า

 

 

 

เขาหันไปมองศิษย์เทวดา

 

 

“พี่ไปละ !”

 

 

 

แพทตี้เพยิดหน้าให้

 

 

 

รุ่งหยิบเป้ แล้วเปิดประตูออกไป

 

 

แอนดี้นั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามภัทรา

 

 

สาวเรกิรู้ทันทีว่า ครูคนนี้ คงมีเรื่องจะสนทนาด้วย

 

 

เธอวางไอแพดไว้บนโซฟาข้างตัว

 

แล้วหยิบหมอนขึ้นมากอดแทน

 

 

ครูแอนดี้ เริ่มเข้าใจความ

 

 

“แม่ยังไม่ลงมา  ครูจะรีบพูดเรื่องนี้….”

 

 

แค่เกริ่นนำ แพทตี้ก็เริ่มรวบรวมสติเพื่อตั้งการ์ด

 

 

 

“วันที่แพทตี้ไปถอนของจากคนคนนั้น จำได้ ?”

 

 

 

เธอเริ่มกระพริบตา

 

 

“ครูแอนดี้หมายถึง จำเรื่องอะไรคะ ?”

 

 

 

“พระนางจันทิมา ให้แพทตี้ไปถอน สิ่งที่แพทตี้ทำไว้กับคนคนนั้น

 

 

คนคนนั้น ชื่ออะไร ?”

 

 

 

ความอ่อนเพลียที่ยังมีเหลืออยู่ ทำให้เธอหมดพลังที่จะคิดสรรคำโป้ปด

 

อีกทั้ง ชื่อคำว่า ‘พระนางจันทิมา’ ก็สามารถสั่นสติของเธอให้สะเทือนได้อีกครั้ง

 

 

หากเธอไม่พูดความจริง คืนนี้ คงเป็นคืนที่โหดร้ายที่สุดในชีวิตแน่ ๆ

 

 

“คนคนนั้น ชื่อ ครูกัญญาค่ะ !

 

 

ครูกัญญายังไม่หายเหรอคะ ?”

 

 

 

แอนดี้สั่นหัว

 

 

“เปล่าหรอก !

 

 

ครูจะถามว่า วันนั้นที่ไปล้างของจากครูกัญญาแล้ว 

 

มีอะไรอย่างอื่นจะเล่าให้ครูฟังอีกมั้ย ?”

 

 

คำถามนี้ จี้มาได้ตรงจุดของฉันพอดี

 

 

พระนางผู้นั้น ไล่ฉันให้จนแต้มได้อีกครั้ง

 

 

พลังของฉัน ณ ตอนนี้

 

น้อยเหลือเกินที่จะฝืนพลังใด ๆ จากภายนอก

 

 

“หนูส่งพลังเข้าไปล้างความจำของครูกัญญา”

 

 

เธอสารภาพ แล้วก็หลบสายตา

 

 

ถ้าเป็นวันปกติ  สายตาของฉันสามารถสู้ได้กับทุกสิ่งอย่าง

 

 

แต่ ณ ตอนนี้ ฉันหมดพลังที่จะสบตาใคร

 

 

 

“เอาล่ะ ! ครูจะไม่ถามเหตุผล ว่า มีเรื่องราวอะไรกับคนคนนั้นมาก่อน

 

 

แต่ ครูจะถามว่า ภัทราเคยใช้ความสามารถนี้มากี่ครั้งแล้ว ?”

 

 

 

สมองไม่มีพลังพอที่จะหาคำโกหก

 

 

“สามสี่ครั้งค่ะ !”

 

 

 

“มันใช้พลังมากมั้ย ? 

 

 

ถ้าเทียบกับ การใช้พลังล้างของให้กับคุณเอกในวันนี้

 

 

อะไรใช้พลังมากกว่ากัน ?”

 

 

 

พลังสีดำของวันนี้ !!!…. 

 

….เกิดมาเธอยังไม่เคยเจอประสบการณ์ที่ประหวั่นพรั่นพรึง

 

 

เท่ากับสิ่งที่เจอ ณ บ่ายวันนี้

 

 

“วันนี้ใช้พลังมากกว่าค่ะ !”

 

 

 

“การล้างความจำของคน ใช้พลังน้อยกว่าวันนี้….?”

 

 

เขาย้ำอีกครั้ง

 

 

แพทตี้พยักหน้ายืนยัน

 

 

 

สิงห์แห่งโยนกถามต่อ

 

 

“น้อยกว่ามากมั้ย ?”

 

 

 

แพทตี้พยักหน้า

 

 

“มาก !  วันนี้ น่ากลัวมาก !

 

 

แต่ ถ้าจะล้างความจำคนอื่น หนูไม่กลัว”

 

 

 

แอนดี้พยักหน้า  หมดคำถาม

 

 

สิ่งที่เขาต้องการรู้นั้น ภัทราได้ตอบมาแล้ว

 

 

 

แอนดี้ควักประเป๋าเสื้อ หยิบวัตถุมงคล…พระหางหมาก ยื่นให้แพทตี้

 

 

“ภัทรา รับพระนี้ไว้ !”

 

 

เธอยื่นมือมารับไว้

 

 

 

“พระนาง ฯ บอกว่า  ให้ภัทรากำพระหางหมากนี้ไว้ในมือ

 

 

แล้วถ้าจะหลับ ก็ให้หลับได้แล้ว

 

 

พระนาง ฯ จะอยู่ดูแล  อานุภาพของพระที่อยู่ในมือ

 

 

จะช่วยไล่สิ่งตกค้างในตัวออก”

 

 

แพทตี้มีสายตาที่เชื่องช้า  เธอมองวัตถุมงคลที่อยู่ในกำมือ

 

 

แล้วยกมือไหว้ครูแอนดี้

 

 

“ขอบคุณค่ะ !”

 

****************************************************************